Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να λέει “Από Δευτέρα αλλάζω τα πάντα”;
Εγώ… το έχω πει άπειρες φορές.
Με πάθος, με πείσμα, με σημειώσεις και πλάνα και λίστες… και όλα τα γνωστά!
Και σχεδόν πάντα, ένιωθα ότι αποτυγχάνω πριν καν περάσει η Τρίτη.
Γιατί προσπαθούσα να χωρέσω τη ζωή μου σε ένα πρόγραμμα που δεν είχε χώρο για εμένα. Ένα τέλειο πρόγραμμα για την όχι τέλεια ζωή μου.
Δεν είμαι άνθρωπος των τελείων πλάνων.
Δεν μου βγαίνει να μετράω τα πάντα, να πιέζομαι, να “συμμαζεύομαι” κάθε φορά που νιώθω εκτός.
Κι όμως, για χρόνια νόμιζα ότι έτσι πρέπει. Ότι αν δεν πονέσεις, δεν αλλάζεις.
Ότι η αλλαγή έρχεται μόνο με στέρηση.
Αλλά όσο μεγαλώνω… και κυρίως όσο κουράζομαι να παλεύω… καταλαβαίνω πως αυτό δεν είναι αυτοφροντίδα. Είναι τιμωρία.
Το σώμα μου δεν χρειάζεται άλλη “τέλεια Δευτέρα”.
Χρειάζεται σταθερότητα. Χρειάζεται ρυθμό. Χρειάζεται χώρο.
Χρειάζεται να ξεκινώ με κατανόηση, όχι με ενοχές και να κάνω λίγο πίσω όταν όταν το σώμα μου το ζητάει.
Τώρα λέω: “Δεν θα περιμένω τη Δευτέρα για να κάνω κάτι για μένα.”
Αν νιώσω έτοιμη Τετάρτη μεσημέρι, εκεί ξεκινάω. Με ότι έχω!
Με νερό, με ένα πιο ελαφρύ γεύμα, με 10 λεπτά περπάτημα, με μια αγκαλιά στον εαυτό μου.
Όχι με υπερβολές. Με κάτι μικρό… αλλά σταθερό. Με κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω!
Γιατί όταν φεύγει η πίεση, έρχεται η αλήθεια. Και τότε η αλλαγή δεν μοιάζει με κόπο. Μοιάζει με ανακούφιση.
Τότε η αλλαγή είναι χαρά και είναι για σένα μόνο!
Αν είσαι κι εσύ στη φάση που δεν αντέχεις άλλη “Δευτέρα”, αν θες να ξεκινήσεις χωρίς να φτιάξεις τέλειο πρόγραμμα, αν κουράστηκες να προσπαθείς μόνη σου…
…είμαι εδώ.
Και δεν χρειάζεται να είναι η τέλεια μέρα.
Αρκεί να είναι η δική σου μέρα.
Με αγάπη,
Ραμόνα | Shape It Girl
